ამ სიახლეში შედის ალექსანდრე პუშკინის სამი ლექსი

ვაჟა ფშაველას 

ენას გიწუნებ, ფშაველო, 
მგოსანო მაღალ მთისაო, 
თუმც კი გვითესავ მარგალიტს!.. 
მკითხველიც იმას მკისაო! 

ჯერ არ ვყოფილვარ ფშავეთში, 
მაგრამ კი ვიცნობ ცნობითა; 
შენ დამიხატე ის მხარე 
ფშაურის ჭკუა-გრძნობითა. 

და რაც არ გადმოგიცია 
მის შვენებაზე ენითა, 
მე თვითონ მივხვდი ყოლიფერს, 
შენთანვე აღმაფრენითა. 

ვიცი, რომ ფშავლის სოფელი 
წმინდაა, მაღალ მთისაო, 
ენა - მეტყველი სიმართლის, 
გულ-მკერდი - ფოლადისაო. 

წინეთ რომ ხმალი უჭრიდათ, 
სადღეისოდ სჭრის კალამი… 
გადაეც ბარის მგოსნისგან 
მთიულებს ძმური სალამი. 

ობოლი

დედის ტკბილი რძის ჭირიმე!
ძუძუებს ვენაცვალები!!
ვინც მათი გემო არ იცის,
ახვეული აქვს თვალები.

ხელში ჩამიგდო ობოლი
კუდურმა დედინაცვალმა.
დამწყევლა ენაბოროტმა,
გამღალა მისმა მე თვალმა…

აღარც ვიზრდები, არც ვკვდები,
შევკვნესი სხვისა კერასა,
დედის სახელსაც ვერ ვამხელ,
ვაი ჩემს ბედისწერასა!..

დედას ვეძახი - "მამასა”,
ვეძახი მამას - "პაპასა”;
არც ერთი პასუხს არ მაძლევს
და იმან გამაკაპასა.

ოჰ, რა ძნელია ობლობა
და უძნელესი - გერობა!
დედინაცვალის დედობა,
მისი მოყვრული მტერობა!!.

დედის რძე თაფლი ყოფილა
და დედინაცვლის - ნაღველა:
დავლიე - ყელზე დამადგა,
ძირმწარედ წამომახველა!..

ისევ დედის რძის ჭირიმე,
ძუძუებს ვენაცვალები!
ოცნებით მაინც შევეტკბო,
სიცხადით განაწყალები!

ჭაღარა

ის აღარა ვარ, რაც ვიყავ,
ძნელი ყოფილა ჭაღარა...
ვეღარ გაჰკივის თამამად
ჩემი დაფი და ნაღარა.

გული არ იშლის გულობას,
მაგრამ ვერ მოსდევს ძალ-ღონე!..
ვარ ბევრი "ვაის” მნახველი
და ბევრი "უის” გამგონე.

ამევსო გული წვეთ-წვეთად
ნაღველითა და შხამითა,
ისე, ვით საუკუნები -
სხვადასხვა მრავალ წამითა.

მაშ რაღად მინდა სიცოცხლე
მე, აწმყო-გამწარებულსა,
თუ, ვისაც ვეტრფი, ვინც მიყვარს,
ვხედავ მას აოხრებულსაი

მაგრამ იმედი, ცის ნიჭი,
რომ გამიელვებს გლახ-გულსა,
თავი ტარიელ მგონია,
ოცნებით გარემოცულსა.

ვუხმობ ფრიდონს და ავთანდილს,
მხარი მხარს მივცეთ, ხელი ხელს,
ნესტან-დარეჯან ქაჯებს ჰყავს,
მოელის ტურფა გამომხსნელს!

რა ვუყოთ, თეთრი მერიოს!?
სისხლით შევღებავ ჭაღარას
და სულ სხვა ხმაზე დავუკრავ
ამ ჩემს დაფსა და ნაღარას.

მაგრამ ვაიმე, რომ ეჭვი
მოუგზავნია ჯოჯოხეთს:
მაცდურ სარკეში მახედებს,
ოცნებას მიკლავს... გულს მიხეთქს!..

ამბობს: "ფრიდონ და ავთანდილ
ჯერ ვერ გადიხდის ომსაო!...
და შენც ტარიელს მოჰგავხარ
ისე, ვით კატა ლომსაო”.

მართალი არის, მაგრამ რაი
რისთვის დავკარგო იმედიი
გმირს წინა-უძღვის ყოველთვის
უძლური წინამორბედი!..

არა! აყვავდეს იმედი!...
გულს ვერ გამიტეხს ჭაღარა!..
გმირებს უძახის... უყივის
ჩემი დაფი და ნაღარა!..

*** 

ჩემს ქალაქში არაფერი მაოცებს, შუაღამეს მზის სხივიც თუ მაკოცებს, 
აქ ხომ შავი საყვარელი ფერია, აქ შენი ძმა თურმე შენი მტერია… 
აქ არ ხარობს თავმდაბლობის ნაგავი, აქ ტაძრებშიც შეიტანეს ნაგავი, 
აქ სიზმრები აღარ არის ფერადი, აქ ღალატი გახდა მრავალჯერადი… 
აქ სიყვარულს ჩაგითვლიან ბოდვაში, აქ ხომ ახლა ბოზობაა მოდაში, 
აქ უნიჭო სიმღერები ჰიტია, აქ "ბებერი ალაზანში კიდია”… 
აქ პოეტებს გაურბიან მუზები, აქ გესვრიან თუ არ წაიკუზები… 
ჩემს ქალაქში ყველაფერი მოსულა, აქ ჯამლეტამ ჯონდო დააორსულა